موارد مصرف

این دارو به عنوان درمان کمکی در درمان تشنج پارشیل استفاده می شود.

مکانیسم اثر

فارماکوکینتیک

این دارو از طریق دستگاه گوارش جذب و پیک سطح پلاسمائی آن ۶-۲ ساعت بعد از مصرف خوراکی حاصل می شود. وجود غذا فراهمی زیستی آنرا تغییر نمی دهد ولی زمان به پیک رسیدن پلاسمائی آنرا به تأخیر می اندازد. سطح ثابت پلاسمائی آن در عرض ۲ هفته حاصل می شود. باند پروتئینی پلاسمائی آن پایین است. نیمه عمر حذفی آن حدود ۶۳ ساعت است. دفع آن عمدتاً از طریق ادرار است. این دارو از جفت رد شده و در شیر مادر نیز پخش می شود.

موارد منع مصرف

هشدارها

۱- در بیماران با سابقه حساسیت به سولفونامیدها مصرف آن ممنوع است.

۲- در بیماران با اختلال کبدی و کلیوی بایستی با احتیاط مصرف شود.

۳- هیدراتاسیون کافی جهت افزایش برون ده ادراری و کاهش خطر ایجاد سنگ کلیوی بخصوص در بیماران مستعد لازم است.

عوارض جانبی

بی اشتهایی، تهوع، خواب آلودگی، گیجی، سردرد، تحریک پذیری و آشفتگی، واکنشهای پوستی شدید همانند استونس جانسون و نکرولیز سمی اپیدرم، آنمی آپلاستیک، آگرانولوستیوز، سنگ کلیه، افسردگی، روانپریشی، کندی روانی- حرکتی، کاهش تمرکز، نقائص تکلمی، آتاکسی، پارستزی، نیستاگموس، دیپلوپی، اختلالات گوارشی، خستگی، کاهش تعریق، هیپرترمی.

تداخل دارویی

تداخلات آن با سایر داروهای ضد صرع پیچیده و غیر قابل پیش بینی است. لذا مونتیورینگ سطح خونی در هنگام درمان ترکیبی توصیه می شود داروهائی چون کاربامازپین، فنی توئین و فنوباربیتال و سدیم والپروات نیمه عمر این دارو را کاهش می دهد.

نکات قابل توصیه

مقدار مصرف

دوز معمول شروع در بالغین و نوجوانان بالای ۱۶ سال ۱۰۰ میلی گرم یک بار در روز از طریق خوراکی است که حداقل بعد از ۲ هفته به ۲۰۰ میلی گرم روزانه بصورت تک دوز یا در دو دوز منقسم افزایش می یابد. در صورت نیاز به افزایش دوز بیشتر، حداقل بفواصل ۲ هفته ای، بمیزان ۱۰۰ میلی گرم افزایش می یابد و تا حداکثر۴۰۰ میلی گرم.

همانند سایر داروهای ضد صرع، قطع دارو ویا تبدیل آن به داروهای دیگر ضد صرع بایستی بتدریج و با احتیاط صورت گیرد.


همچنین بخوانید: باز نشر : تک فارس
در صورتی که شما نسبت به محتوای این پست، حق کپی رایت دارید اطلاع دهید