image, متن های زیبا برای سخنرانی و مقدمه به مناسبت دهه فجر

و جای جای وطن سرخ و خونینمان، همچون سوسنگرد، هویزه، خرمشهر، بستان، دزفول، سومار، میمک، و … کربلا گشت.

اسلام عزیز شد و مسلمانان سربلند

قرآن، حاکم شد و طاغوت، فراری

صف ها متحد و مشت ها گره خورده و تکبیرها بلند.

و آتش نمرودیان را گلستان خرم ساخت.

موسایی بود که فرعون را در کام موج انقلاب، غرق کرد و بنی اسلام را به ساحل نجات جمهوری اسلامی رهنمون گردید

امام آمد

و چراغ بادیه ی ظلمت شد، و خلیل حادثه ی ایمان.

ذلت ایران را به عزت اسلام مبدل ساخت و سرها و گردن ها را درمقابل ابرجنایتکاران، همچو قله های رفیع، برافراشته ساخت و برگه ی بدهکاری مستضعفین را در برابر قدرت های استکباری، به برگه های طلبکاری مبدل کرد و موازنه ها را در منطقه و در سطح جهان برهم زد و طرح نو در انداخت و دنیایی جدید ساخت و اسلام را به عنوان نیروی سوم در سطح جهان مطرح نمود…

امام آمد، …

و شوکت دروغین و جبروت پوک و پوچ جباران را در هم شکست و زمین افتادگان محروم، و لگدمال شدگان مظلوم را به اوج شکوه و شوکت رساند. آمد، و سیلی اسلام را بر صورت کفر نواخت و با مشت و بازوی حق، بر فرق و دهان باطل کوبید.

آمد، و همه جای ایرانمان را طراوت و سرسبزی ایمان بخشید و تمامت سرزمینمان را، و دشت ها و جلگه هایمان را، کوهها و بیابان هایمان را، کوچه و گذرهایمان را، خانه ها و مزارهایمان را، لاله کاشت، لاله ی سرخ انقلاب، که خونبهای آزادی بشریت، و رهگشای مردم به سوی نور و فلاح و روشنائی است.

امام آمد، …

و لاله های سرخ شهادت را آبیاری کرد، و با آمدنش، ویرانه هایمان آباد شد، و جهاد زندگی ساز سازندگی معجزه کرد، و کار، ارزش یافت، و کارگر، مقدس شد و ساختن، عبادت گشت و عبادت، بعد سیاسی یافت.

انقلابمان پیش رفت – و می رود – ولی نه به بهای کم، که به قیمت هزاران شهید و جانباز و مفقود و اسیر.

چه خون هائی که ریخته شد

چه عزیزانی که فدا شدند

و چه مخلصانی، در مقام رفیع ایثار جای گرفتند.

آبادان مان، شهید آباد گشت

خرمشهر مان، خونین شهر شد

و خوزستان مان، خونستان

و خانه هایمان، سنگر

و کلاسهایمان، جبهه

و قلمهایمان، سلاح

و بذرهایمان، باروت

و کارخانه هامان، معبد

و سنگرهایمان، محراب.

جهادمان، سازندگی شد

و سازندگی مان، جهاد

و سوادآموزی مان، نهضت

و شهادت هایمان، بنیاد.

ملتمان، بسیج گشتند

و پیرانمان، چریک شدند

و جوانانمان، پاسدار

و عشایرمان، مسلح

و کردهای مسلمانمان پیش مرگ

هر روزمان عاشورا شد

و … اینها بود گوشه ای از میوه های روئیده بر شاخسار زمان در ۲۲ بهمن که با بذرافشانی باغبان بزرگ خیر و برکت و حق و آزادی، یعنی امام امت، فرا دست آمده است.

یاد آن روز آفتابی جاودان، و ثمرات یوم الله بزرگ و خونرنگ ۲۲ بهمن افزون باد.


همچنین بخوانید: